What the fucking hell do you think you are?

Bakit ka ba ganyan?
Pakiramdam mo lahat ng tao ibibigay sa iyo lahat ng gusto mo dahil ganun ka laki, lahat ng gusto mo, lahat ng layaw mo nasusunod. You so feel like the whole world exists to heed your every beck and call, like they belong to you, like they live to wait on your every whim.
Lahat ng hinihingi mo gusto mo nakakuha mo, ni hindi mo naiisip ang pakiramdam nung taong hinihingan mo kung gusto ba niya na pagsilibihan ka, palibhasa hindi man nila pinangarap na utus-utusan mo lang, hindi mo nakikita na kaya sila nasa ganitong trabaho ay dala lang ng pagkakataon at hindi nila ito talaga ginusto. Palibhasa imposible para sa iyong maintindihan ang lahat kasi maaga ka pa rin na kahit kailan ay may mahihingian ka ng mga layaw mo sa sarili mo, all you have to do is fucking ask and fucking demand for which you want and act up like a snotty biatch, na forever mong itinatanggi na ganun ka kung minsan, medyo madalas nga e.
Napaplastikan ako sa iyo kung paanong lahat na lang ng bagay na masamang nangyayari sa iba ay kinakaawaan mo, kinalulungkutan mo, you feel sad about it, I pity you for being sad, because you don't see that sometimes bad things just happen, and not all deserve to have all the good things that you have in your life,bukod sa katotohanan na minsan hindi ka rin karapatdapat sa ganyang klaseng biyaya.
Defensive ka masyado kahit na hindi mo alam na nagiging defensive ka na. Ikaw lagi ang bida, hindi mo palalampasin ang isang usapan na wala kang naibibida na iyo. You always have something to say, you always have to say something, like it's some need you have in your body to put something in when really all you had to do is shut up. Hindi mo marealize na minsan masabi maigi nang huwag na lang magsalita, dahil kahit na gaano ka pa kalungkot sa mga kuwentong naririnig mo, hindi nito mababago ang lahat, walang mababago kung kalungkot ka para sa kanila, hindi ko kailangan pang marinig na sad ka or shit dahil walang nagtatanong kung anong mararamdaman mo. May mga bagay-bagay na nakakalungkot pero hindi mo na kailangan pang sabihin pang nalulungkot ka, kelangan mo siguro yon para ikaw ulit ang bida, ikaw na naman ang star sa pai-staran ng mga nagsasayang ng laway.
Matanda ka na hindi mo pa rin maalis sa sarili mong maging needy at clingy, matindi ka manakal ng tao, mapagbigyan ka nang minsan, aasa ka na nang aasa, you suck the life out people like a leech feeds on blood, hindi man nila alam na nagagamit na sila dahil ikaw ang tunay na bida, di ba, lahat ng tao supporting role lang. Ibibida mo naman kasi sa kanila ang lahat ng karangyaan mo sa buhay at mg kapritso mong nagpapaespesyal sa iyo, sa isang banda maiisip nilang nakakaawa kang hindi pagbigyan, dahil kahit kailan hindi ka masasanay sa isang taal na buhay, pero sa tuwing nakikita kitang ganyan naiinis lang ako sa sarili ko kung bakit hindi kita mahindian at lalong hindi ko masamang alugin ka nang walang humpay hanggang sa lumaylay ang hungkag mong kokote, ikaw na maarte ka. Pakshet yang kaartehan mo, hindi ako makarelate sa lebel ng kaartehan mo kung minsan parang ang sarap mong batukan nang malupit.
Tamad ka, lahat ng bagay, kung may laway ka pang natitirang pwede mong iasa sa iba ang kahit na pinakamaliliit na mga bagay gagawin mo, kung wala hahayaan mo na lang, kahit na alam mo naman ang dapat mong gawin. Pinapangarap ko na balang araw kasalanan mo na rin ang huminga at kumilos nang lubusan, at lalo na ang magsalita, nang wala nang iba pang madaplisan ng mga hang-ups mo sa buhay mong privileged.
Sa totoo buhay, manhid ka, may mga panahon na bigla ka na lang nag-iinarte, tapos utang na loob pa namin sa iyo na alamin kung bakit ka biglang nag-inarte, at amuhin ka sa mga kaartehan mo. Nakakasuka na minsan ang ginagawa mo, kung pisikalan din lang, matagal na kitang binugbog. Pero malamang ipapabugbog na lang kita para isupalpal sa makapal mong mukha na kaya ko ring magbayad para makuha ang gusto ko, na kaya ko ring gamitin ang pera ko. At tulad mo kung miminsang napaka-sosyal mo at kulang na lang e ipahalik mo sa putik ang ibang tao para masulit mo ang perang ibinayad mo, sisiguraduhin kong mapupuruhan ka sa pagpapabugbog ko sa iyo, na sa bawat galaw mo, bawat pagtatangka mong huminga, hihilingin mong hindi ka na lang nag-attempt dahil mas gugustuhin mo nang mamatay matapos ang lahat, pero hindi ako papayag, dahil hindi naman kita pinapatay talaga, pinabugbog lang kita.
Kala mo ikaw lang? Pakshet ka.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s